Güneş Çad’ın kurak topraklarının üzerinde ağır ağır alçalırken, rüzgarın taşıdığı ince kum taneleri yüzümüze yapışıyordu. Köy meydanına vardığımızda ilk gördüğüm şey, elleriyle gölgeliği tutmaya çalışan anneler oldu. Yanlarında, gözleri parlayan çocuklar. Bir de biraz geride, bastonuna dayanıp sessizce bekleyen yaşlılar. Herkesin ortak dili aynıydı. İftar vaktine yetişme telaşı ve içten bir umut. 🤍

Biz sofraları kurarken, küçük bir kız çocuğu yanımıza yaklaştı. Elinde küçücük bir tas vardı. Utangaç bir sesle “Bugün herkes yiyecek mi?” diye sordu. O an boğazıma bir düğüm oturdu. Gülümseyip başını okşadım. “Evet. Bugün herkes yiyecek.” dedim. Yanımızdaki kadınlar bunu duyunca birbirlerine bakıp sessizce şükretti. Bir cümle. Bir rahat nefes. ✨

Ezan yaklaştığında meydan bir anda bambaşka bir şeye dönüştü. Plastik tabaklar yan yana dizildi. Büyük tencerelerden yükselen sıcak yemek kokusu yayıldı. Çocuklar, sanki bir bayram oyunuymuş gibi, su dağıtmaya başladı. Yaşlı bir amca avuçlarını açıp dua ederken, yanındaki torunu onun ceketini düzeltip dikkatle yüzüne baktı. O an anladım. İftar sadece yemek değil. Birlik, onur ve yeniden ayağa kalkma gücü. 🤲🌙

İlk lokma alındığında, kalabalığın içinden tek tek “Allah razı olsun” sesleri yükseldi. Bir anne, tabağındaki ekmeği ikiye bölüp çocuğuna uzattı. Bir başka kadın, yanındaki yaşlı teyzenin suyunu doldurdu. Bu küçük hareketler, en büyük cümlelerden daha güçlüydü. Çünkü burada, paylaşmak hayatta kalmanın diliydi. 🍲🤍

Biz bu iftarı, gerçek ihtiyaç sahiplerine ulaşmak için kuruyoruz. Çocuklar, kadınlar, yaşlılar ve zorlu şartlarda hayata tutunan aileler için. Bağışlarınız sayesinde, Çad’da ve ihtiyaç olan her yerde sıcak yemek ikramını organize ediyor, süreci kayıt ve kanıtlarla takip ederek şeffaf biçimde paylaşıyoruz. 📌✅

Bu Ramazan, bir sofraya daha umut olalım. Bir iftar. Bir aile. Bin dua. 🤲🌙✨