Akşamüstü tozlu yolun sonunda küçük bir medresenin kapısından içeri girdik. Avluda ince uzun gölgeler vardı; güneş toprağın üstünden çekilirken rüzgâr palmiye yapraklarını yavaşça konuşturuyordu. Sınıfın penceresinde sarı bir ışık: kerosen lambası. Camı is tutmuş; lambanın dumanı, talebenin defterine ince bir çizgi gibi siniyor.

Öğretmen, tahtanın önünde yumuşak bir sesle okuyor; sınıfın içindeki onlarca nefes aynı ritimde yükselip alçalıyor. Önde oturan zayıf bir çocuk, parmağını Mushaf’ın kenarına sabitlemiş, dudaklarını kımıldatıyor. Adı Samir. Sesini ilk duyduğum an, bir çocuğun sesiyle bir kitabın sesi birbirine karıştı: “Elif-lam-mim…”

O gece Etüt Işık Desteği için sizin bağışınızla getirdiğimiz güneş panelini kurduk. Kablo, duvardaki küçük bir deliğin içinden sınıfa indi; anahtara bastığımızda sarı ışık yerini beyaz, sabit bir aydınlığa bıraktı. Samir başını kaldırıp tavana baktı; gözlerinde, lambanın dumanından arınmış bir netlik… Öğretmen “Bugün siyah lekeler değil, harfler görünecek,” dedi.

Ertesi hafta tekrar geldiğimizde, öğretmen cüz sınavı hazırlıyordu. Samir’in sesi artık daha berrak, nefesi daha ölçülüydü. Sınav bitince avluda buluştuk. Elinin tersiyle alnındaki teri sildi, “Bazen harfler kaçıyor,” dedi. “Olsun,” dedim. “Biz yakalayıp defterimize yazıyoruz.” O akşam Quenara Defteri’ne “Ref#AF-HZ-214 — Burs + Işık — Cüz: 7 → 8 ” yazdım; Harita’ya medresenin pinine küçük bir güneş simgesi ekledik.

Aylar geçti. Samir bazen avluda çocuklarla koştu, bazen Mushaf’ın kenarına başını koyup uyudu. Aç karnına okuduğu günler oldu; yemekhane kazanına kaşık vurulduğunda yüzüne ilk gülümseme geldiği günler de… Tam Sponsor desteğinizle tabldotunda sıcak yemek eksik olmadı. Kışın yağmurları bastırdığında yurdun çatısından damlayan suyu onardık; ranzanın üst katında ince bir battaniyenin altından Mushaf’a uzanan küçük eller, artık üşümedi.

İcazet günü sabahı avlu kalabalıktı. Çocukların saçları yağla taranmış, gömleklerinin yakaları dikkatle düğmelenmişti. Öğretmen sırayla isimleri okudu; sıra Samir’e geldi. Biz sessizce kenara çekildik. Samir, başını Mushaf’tan kaldırmadan okudu; sesi duvara çarpıp geri gelmiyor, kalplerin içine doğru yürüyordu sanki. Son âyeti okuduğunda bir anlık sessizlik oldu; sonra öğretmenin parmakları titreyerek omzuna dokundu: “Tamam.”

O an, sınıfın tavanındaki beyaz ışıkta, panelin üzerinde bir güneş yansıması dans etti. Güneş, kerosenden devraldığı nöbeti gururla tuttu. Samir bize döndü: “Ben artık yalnız değilim,” dedi. “Ben de bir gün öğretmen olacağım.” Yutkundum. Defter’e son satırı yazdım: “Ref#AF-HZ-214 — İcazet — Kaynak: Tam Sponsor (aylık 9 ay) — Setler tamamlandı.”

Panelinizde aynı anda kanıt paketi yüklendi: öğretmen onayı, cüz çizelgesi, yemek fişi, ışık sistemi faturası… Bir çocuk, bir kitabın içinden geleceğe yürüdü; siz verdiniz, biz yaptık, teslim ettik, kaydettik ve paylaştık.

Gece medreseden ayrılırken arkadan Samir’in sesi geldi; avlunun taşlarına düşen heceler rüzgâra karıştı. Kerosenden güneşe uzanan o ince çizgi, artık bir çocuğun yolunu aydınlatıyordu.